به تدریج مقالات و اشعاری را که به مناسبت بزرگداشت استاد تقی آصفی گرد آوری شده بود در اینجا قرار خواهیم داد.

نخست مقاله ی "بازخوانی کتاب راهی به گورستان" به قلم دکتر میثم امانی:

پیش درآمد:

" راهی به گورستان" تنها کتاب فلسفی زنده یاد استاد تقی آصفی است که با فهرست آن 189 صفحه دارد و مجموعه یادداشت های پراکنده اوست.

تاریخ تایپ نهایی ان سال1344 است ولی تاریخ اولین یادداشت هایش سال 1334. یادداشت هایی دراین کتاب هست که به تاریخ سال 1341 است و یادداشت هایی دیگر 1342 یا1343. جدای ازاینکه تقی اصفی خودش برخی تاریخ ها را تغییر داده یابروز رسانده اما به نظر می رسد که درمدتی قریب به ده سال درحال نوشتن یادداشت ها بوده است. اصفی مرحوم 1319 متولد شده بنابراین موقع نوشتن اولین یاداشت هایش 15 سال داشته است.

راهی به گورستان درزمان رژیم پهلوی مجوز چاپ نگرفت. علت چه بوده است به درستی معلوم نیست اما بعید نیست که محتوای یاداشت های اجتماعی – سیاسی و نیز یادداشت های فلسفی – دینی او باعث عدم چاپ ان شده باشد.

آصفی اگرچه بعدا...

در این چند وقت اخیر هماهنگی ها و مهیا کردن مقدمات برگزاری بزرگداشت،مرا از فضای مجازی دور کرد و نتوانستم پیگیر مطالب و اخبار و مطالب دوستان باشم...

اما 24 مهرماه 88 از دید عموم حاضرین،رو سفید بیرون آمدیم و مراسم به خوبی برگزار شد،اما باز هم نه به آن خوبی که ما انتظارش را داشتیم.ولی خدا را شاکرم که دید عموم چیزی غیر از این بود.

گذری در پایگاه های دیگر دوستان کردم و خوشحالم کاری را که فرصت نکرده بودم انجام دهم به نحو احسنت انجام شده بود.تهیه گزارش و ارائه مطلب در خصوص مراسم.میلاد شکری نسب در بهبهان وب و بامداد ممتازان و مهندس قناطیر عزیز در بهبهان تیوا و میثم همیشه عزیزم در مستانه 3 سنگ تمام گذاشته بودند.

میلاد گزارش تصویری بسیار کامل و گویایی از مراسم تدارک دیده بود و گزارش مشروح را بامداد عزیز نوشته بود.

مهندس قناطیر بزرگ نقدی بر مراسم در بهبهان تیوا و نور اندیش نوشته بود و میثم دل گویه های مشترک این چند وقت را..

درد دل های میثم که مشترک هر دویمان بود مرا تحت تاثیر قرار داد و متاثرم کرد....

اما اینکه چه شد که اینگونه شد تا به این مراسم رسید را باز هم میثم عزیز در اینجا قرار داده بود..

گزارش تصویری دیگری هم در کلوب بهبهان قرار داه شده است..

نمی دانم شما در این برنامه بودید یا نه،اما امید آن را دارم که لااقل در حد بضاعتمان مراسمی آبرومندانه و خوب برگزار شده باشد و این تازه اول راه است.

انشاالله با راه اندازی "موسسه فرهنگی پژوهشی فرهنگ عامیانه بهبهان" در منزل شخصی "استاد تقی آصفی(حمید)" شاهد برگزاری مراسم نکوداشت و تجلیل از بزرگانی خواهیم بود که شاهد حضورشان در سالن هستیم،نه اینکه برای یادبودشان بر سر مزارشان برویم و از بالای چند ردیف سنگ و گل و خاک آنان را به نظاره بنشینیم..

لینک مطالبی که دوستان عزیزمان زحمت آن را کشیده بودند در ادامه قرار داده شده است.

باشد که پاس بداریم آنانی که هستند و در کنارشان از حضورشان بهره می بریم......

چند ماهیست که جمع آوری،ثبت و نگهداری آثار و دست نوشته های ارزشمند استاد "تقی آصفی" صورت گرفته و در حال انجام است.آثاری که عمده ی افرادی که این روزها با آثار و تالیفاتش به نوعی سروکار داشته اند،اذعان داشته اند گمان می کردند تقی آصفی به همان مجموعه شعر محلی "مح شفی تولهی" محدود می باشد و امروز با این حجم گسترده از تالیفات شگفت زده شده اند.
آثار و تالیفاتی که...

دوست و یار همیشه عزیزم استاد میثم امانی در وبلاگ شخصی اش "مستانه 3" مطلبی پیرامون فلسفه نوشته اند و اشاراتی به زندگی فیلسوفانه مرحوم آصفی ذداشته اند که این مطلب در ادامه وارد شده است:

دو قطعه شعری که در ادامه پیش رو دارید از جناب آقای اکبر معصومی،معلم پایه اول دبستان شهید نهایی بهبهان و از شاگردان استاد تقی آصفی است که به تازگی به دست ما رسانده اند.

از ایشان نهایت سپاس را داریم:

1)

که از درد تو آگه شد نمیدانم،کدامین دل به حالت سوخت در آتش نمیدانم..

ولی آنقدر میدانم،که در تنهایی مطلق سرشک ماتم و اندوه از چشم تو جاری بود و لبخندی به لبهای همیش سرد سرد تو..

گمانم خنده ی سردت ز جور بی وفاییهاست..

تو را شاگرد بسیار است ای استاد،همه دانا و با فرهنگ..

نمیدانم به سوگ تو چرا اینقدر خاموشند؟به مرگ چون تو استادی چرا نیلی نمی پوشند؟

تو بودی عاشق شهر و دیار مرد خیز بود..

چه زیبا شعر میگفتی که بعد از سالها گفتار شیرینت بها دارد...

کنار گور سردت اشک باریدن صفا دارد..

ز دل بیرون نخواهد شد که او بر دیده جا دارد..

بخواب آرام ای استاد...

2)در سوگ استاد تقی آصفی

چرا استاد در اندوه و ماتم بود؟چرا مانوس با غم شد،مگر خود در پی غم بود؟

مدامش خنده ها بر لب ولی در سینه آتش داشت..

به دل صد روزن ویران که هر روزن سخنها داشت از دردش..

ز نای دل برون می ریخت آه و ناله ی سردش به شبهای سیاه بی کشی با دیده ای تاریک و گریان و دلی بریان حکایت داشت از غربت..

مدام از کهنه زخم خویش می نالید..

چه زخمی بود کز مرهم مداوایش نمی کردند...؟