دو قطعه شعری که در ادامه پیش رو دارید از جناب آقای اکبر معصومی،معلم پایه اول دبستان شهید نهایی بهبهان و از شاگردان استاد تقی آصفی است که به تازگی به دست ما رسانده اند.

از ایشان نهایت سپاس را داریم:

1)

که از درد تو آگه شد نمیدانم،کدامین دل به حالت سوخت در آتش نمیدانم..

ولی آنقدر میدانم،که در تنهایی مطلق سرشک ماتم و اندوه از چشم تو جاری بود و لبخندی به لبهای همیش سرد سرد تو..

گمانم خنده ی سردت ز جور بی وفاییهاست..

تو را شاگرد بسیار است ای استاد،همه دانا و با فرهنگ..

نمیدانم به سوگ تو چرا اینقدر خاموشند؟به مرگ چون تو استادی چرا نیلی نمی پوشند؟

تو بودی عاشق شهر و دیار مرد خیز بود..

چه زیبا شعر میگفتی که بعد از سالها گفتار شیرینت بها دارد...

کنار گور سردت اشک باریدن صفا دارد..

ز دل بیرون نخواهد شد که او بر دیده جا دارد..

بخواب آرام ای استاد...

2)در سوگ استاد تقی آصفی

چرا استاد در اندوه و ماتم بود؟چرا مانوس با غم شد،مگر خود در پی غم بود؟

مدامش خنده ها بر لب ولی در سینه آتش داشت..

به دل صد روزن ویران که هر روزن سخنها داشت از دردش..

ز نای دل برون می ریخت آه و ناله ی سردش به شبهای سیاه بی کشی با دیده ای تاریک و گریان و دلی بریان حکایت داشت از غربت..

مدام از کهنه زخم خویش می نالید..

چه زخمی بود کز مرهم مداوایش نمی کردند...؟

بار هزار حسرت را به دوش می کشیم هنوز..

که یک عمر خاطره هایمان را در تابوت گذاشتیم و بردیم...

سایه های اندوه سنگین شده اند.چهل روز است که پرستوی مهاجر به وصال رسیده است..

چهل روز است که نیمه های شب صدای مرغ سحر را نمی شنود..

چهل روز است که وجدان شهر به خواب رفته است.

چهل روز است که می گوییم "پرواز را به خاطر بسپار.."مرگ پایان کبوتر نیست..

اما واقعیت تلخ تر از این حرف هاست.هنوز نمی دانیم چقدر دست نوشته و دل نوشته هست که یتیم شده است..

معلم فریاد می زند هنوز:

كتـابيم نوشتـــه ســــــي بِـيـْبـونـيـا……. كِه نَعْفــِــيْ هَوُي روز روشِه ديـــــــا

یاد "مح شفی تولهی" بخیر…

 و حالا این ماییم و ادامه ی تاریخ زندگی در این شهر..

راستی چهل روز گذشت..

و اینک در آستانه ی چهلمین روز هجران شاعر،محقق و نویسنده ی فقید بهبهانی،زنده یاد،روان شاد استاد تقی آصفی روز پنجشنبه،31 اردیبهشت 88،در مسجد حضرت آیت الله ناظم الشریعه (ره) گرد خواهیم آمد و دل های تنگ خویش را به دیدار تنهاییش خواهیم برد..

سلام

این پست فکر کنم یکی از بهترین مطالبی باشه که تا الان توی وبلاگ نوشتم.

داشتم با داییم آقای آصفی حرف میزدم و صداشو ضبط میکردم.

برام از شعرایی میگفت که متاسفانه بعد از انقلاب و بعد از شدت گرفتن بیماریشون نتونستن چاپشون کنن...

شعرایی که همیشه فقط اسمشو شنیده بودم.

7 تا شعر بود که ایشون موفق به چاپشون نشدن...

1-شعر زیبای کِریا....(کریا صحرایی است که مخصوصا در ایام عید حسابی مورد توجه مردم قرار میگیره)

2-دو بیتی های عاشقانه که واقعا زیباست...

3-شعر زیبای کَلگِهی...

4-مح شفی تولهی 2 که بعدا چاپ شد...

5-بیچاره حناشِی سچِه نی رنگ معلم!... (بیچاره معلم!چرا حنای او دیگر رنگی ندارد؟)

6-شعر عرفانی فکر شو بکُ...(به فکر شب باش)

7- شعر برق. شعری که در زندگینامه ی ایشون نوشته بودم و واقعا باید گفت این شعر بلای جان استاد شده.....شعری که در هجو شرکت برق سروده شده بود و بین مردم شهر دست به دست میچرخید...

شعری که در اون واقیعیاتی بیان شده بود که نباید گفته میشد...

شعری که درد مردم بود ولی کسی به زبون نیورده بود...

از هر کدوم از این شعرا تا جایی که یادشون بود چند بیتیشو برام خوندن.

1-کریا:

صب جمعه مه و یه چن بچه رتیم کریا ........................................ صبح جمعه من و چند تا از دوستانم رفتیم کریا

ای میتت سیت بکنم نقل بگو دیم کیا....................اگر میخواهی داستانش را برایت بگویم بگو با چه کسانی رفتید

یه دوتای مل سر خط بی دو سه تای مل بدیا...... یکی دو نفرشان .....بودند و سه چهار نفرشان از محل بدیعا بودند

ا ولی مردمه رفتیم ا رنگامه دیا...............در مسیر خیلی به ما سخت گذشت که این از رنگ و رویمان معلوم است!

صب جمعه همه شسیم ا ته یه پیکابی....................................صبح جمعه همه سوار بر پیکاب (نوعی ماشین) شدیم

خوم و هشت نو بچه بیدیم هنی هم جا بی.........................من و شت نه نفراز دوستانم بودیم ولی هنوز هم جا بود!

.

.

.

متاسفانه متن کامل این شعر رو ندارم.ایشون هم تا همیجا در خاطرشون مونده بود.ولی حتما اگه پیدا کردم مینویسمش.

2-دو بیتی های عاشقانه 64 بیت بوده که متاسفانه فقط تعداد کمی از اونا در خاطرشون بود که براتون نوشتم.

قسمت هایی که با علامت سوال مشخص شده رو به خاطر نیوردن.منم جاشونو خالی گذاشتم...

دو بیتی های عاشقانه:

غم یارن که می دیوونه کرده.............غم یار است که من را دیوانه

ا دین و مذهبی بیگونه کرده...............و با دین و مذهب بیگانه کرده است

مبینه ای که جا و منزلیم نی..............اگر میبینی که جایی برای زندگی زندگی ندارم

غم عشقن که می بی خونه کرده..........بخاطر غم عشق است که من را آواره کرده است

بیو جونم بیوجون دل مه..............بیا جانم....جان و دل من بیا

بیو رودم بیوگمب گل مه...........عزیز دلم باز هم پیش من بیا

بیو زیتر که نیسم بی تو آروم.........بیا که بدون تو آرام و قرار ندارم

بیو حل کو عزیزم مشکل مه...........بیا و زودتر مشکل من را حل کن

 کجانه گل عذارم رودک مه................کجایی عزیز دلم....گل عذارم...

کجانه ای گل گل گمبک مه.....................کجایی ای گل زیبا روی من

بیو امشو تو با ماه جمالت ......................بیا و امشب با ماه رخسارت

بکو روشه عزیزم کوکک مه................کلبه ی کوچک من را روشن کن

شکسته ا غمت بال و پر مه...............از غم دوری تو بال و پر من شکسته...

ا داغت خرد و خسه پیکر مه............از داغ دوری که به دل من گذاشته ای جان و روحم خسته شده است

نویساده دلم میخواس بزودی............نزد من نماندی.....دلم میخواست به زودی

ته انگشتت بشو انگشتر مه..............انگشترم را در انگشتان تو کنم....

ول و ویلون ا ته صحرا مگردم..........آواره ی دشت و صحرا ها شدم

ا دنبال گل نعنا مگردم....................در اینجا هم به دنبال تو میگردم

ا روزی که ته رته ا ای شهره...........از روزی که از شهر ما رفتی...

من بی خانمون تینا مگردم............من بی خانمان تنها شده ام

ته صحرا و چمن جای تو خولی............در صحرا و سبزه زار ها جای تو خالی است...

 اته دشت و دمن جای تو خولی.........در دشت و صحراها هم جای تو خالی است

کنار جو لب چشمه ا ته باغ.....کنار جوی آّ...لب چشمه....در باغ...

ولی شمس و چمن جای تو خولی........هرجا که میروم جای تو در کنار من خالی است

چقد عاشق کشی برق نگاهت.....چقدر برق نگاهت عاشق کش است

مثال بارفتن اندوم ماهت...........اندام زیبایت مثال بارفتن (گلدان گردن باریک) است

دو چشمونم وبیده پاک کم سو......چشمانم خیلی کم سو شده است...

 ا بسکی بیدیم مه چشم به راهت......از بس در این مدت چشم به راه آمدنت بوده ام

مه کربون تو و چادر نمازت............من به قربان تو و چادر نمازت شوم

مه کربون ادا و قهر و نازت......من به قربان عشوه و قهر و آشتی ات شوم

...؟؟

......؟؟؟

مه قربون تو و دور دهونت..........من به قربان تو و لبان زیبای تو شوم

مه کربون تو و شو خونرهونت........ من به قربان تو و شب عروسیت شوم

......؟؟؟

........؟؟؟

 بهار زندگی مردُم ا سی تو......بهار زندگی ام بودی و برای تو مردم

گلی بیدم که پژمردم ا سی تو.....همچون گلی بودم که به انتظار تو پژمرده شدم

....؟؟؟

...؟؟؟

این دو بیتی ها همچنان ادامه داره ولی متاسفانه تا همینجا رو تونستم پیدا کنم...

3-شعر بعدی رو وقتی گفتن که در آموزش و پرورش استخدام شدن.این شعر رو درباره ی مشکلات معلمان سرودن که در پایان هر بند تکرار میشود بیچاره حناشِی سچِه رنگ نی معلم  به این معنی که چرا دیگر معلم ارزش و احترام سابق را ندارد.

این شعر چهار پنج بند بوده که متاسفانه فقط یک بندش روتونستم بنویسم.

 ادامه شعرارو توپست بعد مینویسم.

امیر رضا جان ازت ممنونم.

محرّم

بِزه طَبّال طَبلِ غُصِّه وُ غَم                     بُکُه بِرنازِنینا رَختِ ماتَم

 کِه پاشِسِّه اَ یَی بُنیاد عالم                    عَزا دارِن هَمِی اُولاد عالم

                      پُر از غُصه دلِ مَرد و زِنِندی

                     همه مشغول چیکّ وُ شیونِندی

خِبر از عالِم  بالا رِسِیِّه                       مُحرّم ماتِم کبری رسِسِّه

عَزِی شاهِنشِه والا رِسِسِّه            غُروش وُ مَحشِری صَد جا رِسِسِّه

                    حسین نور دو چشم شاهِ مَردون

                   تِن پاکِش وابیدِه غرق در خون

وُبیده بهبهو یَه جا سیاپوش         صِدِی کوس عزا کر میکوتی گوش

اَدرد وغم نِکِرده غَلِّه ها خوش     اَداغِی باغ وُ صحراسرد وخوموش

                    هَمِی جا مجلس رُوضَن و ماتم

                    اَ چشم خلق خی تُپ میکُ نَم نَم

بُکو تا زیتِرن رَختِ عزا بِر          اَ شافَرض و ایمومزادِه بِزه سِر

اَتِه صَحن و تِه ایوو و دِم در         وُلِی حُوض و دِم دیوار آجر

                   زه وِیساده هَوی ریگِ تِه خِروا

                     هَموشُو صاحبِ نَرذ وُ تِمَنّا 

یِکی خُشکی دِلِی میخَه وُبو تَر        یِکی چُقّی دِلِی میخَه وُبو لَر

یِکیش می مِی کِلاغ دِربَهرِتی پَر     یکی مایی میتِی گیربَهرتی نَر

                 خلاصَه هر دلیش یَه چی پِسَندن

                     دِل هرکی اسیر یَه کِمَندِن

سلام...سلام...سلام

بعد از این همه مدتی که نبودم اومدم تا....

فرا رسیدن ماه محرم رو به کلیه دوستان عزیز و بازدیدکننده های وبلاگ تسلیت بگم و چند بیت

از شعر "محرم" آقای آصفی رو بنویسم.

محرم:

بزه طبال طبل غصه و غم.......بکو بر نازنینا رخت ماتم

که پاشسه ا یی بنیاد عالم.....عزادارن همی اولاد آدم...

حسین نور دو چشم شاه مردون...تن پاکش وبیده غرق در خون....

.

.

ایشالا شعر کاملشو چند روز دیگه اینجا مینویسم..

معنی این چند بیت رو هم مینویسم تا مشکلی نداشته باشین:

طبال.طبل غصه و غم بزن و عزیزانم لباس عزا و ماتم بپوشید

که همه جهان زیر و رو شده است و همه اولاد آدم عزادارند

حسین (ع) نور چشمان شاه مردان خدا حضرت علی (ع) است و حالا تن پاک و عزیزش غرق

در خون شده است.....

در ضمن از دوستان بهبهانی مقیم شهرها و استان های دیگه خواسته بودم اگه خبری از انجمن

های بهبهانی های مقیم داشتم برام بفرستن که آقا احسان یکی از دوستان

بهبهانیه مقیم شیراز خبرشو برام فرستاده بود:

"بهبهانی های مقیم شیراز برای سال سوم دارن خودشونو برای ماه محرم آماده میکنن.

با امسال سومین ساله که هیات عزاداران بهبهانی های مقیم شیراز بر پاست.

عزاداری هم مثل توی بهبهان برگزار میشه ولی از شب اول تا دهم."

بعدشم ازم خواسته بودن بیشتر از شعرای بهبهانی استفاده کنم که از همینجا بهشون میگم حتما

هر وقت فرصتی دست داد از شعرای بهبهانی توی وبلاگ استفاده میکنم.

توی عزاداری هاتون ما رو هم فراموش نکنید....عزاداری همه شما عزیزان قبول باشه ایشالا..

خدا نگهدار

**********************

**********************

***********************

***********************

دلم خینی ا دس دوترونم

**********************

**********************

***********************

************************

************************

*************************

سلام

فصل زمستون شد و موقع خوردن "ربنیک!!!"

به همین دلیل شعر ربنیک آقای آصفی رو گذاشتم...امیدوارم خوشتون بیاد:

ربنیک

فصل سرماندی و وَختِ ربنیک                موسم ماسِن وُ اُلو اَ تِه خیگ

 ربنیکّی خوش و سَلَّی اَ نِزیک               میزتی سخت هَوُی سگ هِی لیک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

    سر دسِّ بِچِه کاسِی مُوسی                      ماسِکو مِثل پنیرن رُوسی

خَردِنیش هِه دیمِ خُرمِی خُوصی               بِچِه یَی هِی اَتِه رشه میزه کُلیک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

 فاطمه دُوتِ علی اِس رِمِدو                     بَسکی زیبُوی رِن پیدا آ تِه زنو

هم قشنگی رن وُ هم رَختاش نُو                اَ بِرِی چارقِد وُ نَفنوفِ تِریک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

مِم  چِکاره  کِه  فُلون  بُزُّری                     مال مردم میخوتی هُمُّوری

میزِتی وصل دِم اَز دیندُوری                   چی تِه کاسَی نی مِی گِردو پیک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

مِم چکاره کِه فُلون حُوجی قِضا                 سیر نوُمبِن بچِکونِی اَ غِذا

چونکِه کِم میسّو وُ دائِم تِه عزا                 زنِ او وَصل دِمِ شیون وُ چیک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

چِرک باد میدِه هَنی فاطمه کور              تا وُبو نون خوش وُ میرش جور

 دِمِ دَسِ خُوش وُ پیزاش  بلور                   گردِنا یا کِه دُوارن یا ریک

                               ربنیکّن ربنیکّن ربنیک

با تشکر از دوست خوبم امیر رضا که از شعرای کتاب مح شفی تولهی آقای آصفی توی وبلاگش استفاده میکنه...

حتما به وبلاگ  بهبهونی! هم سر بزنید....

با سلام.

منو ببخشید خیلی وقت بود که پیدام نبود.اما با یه شعر قشنگ اومدم خدمتتون.

این بار در رابطه با شعری است از "شوقی بهبهانی" شاعر نام آشنای محلی سرای بهبهانی که کمتر کسی هست که شعر  "ا کف پاش مشی مرزنگم..." ایشون رو نشنیده باشه.

میرزا قنبر متخلص به شوقی بهبهانی

از شاعران عصر ناصری ،مردی پارسا،وارسته و صوفی مسلک بود که در دستگاه سلطنت "احتشام الدوله" سمت دبیری و شاعری داشت و از ملازمان او محسوب میشد.

ارتجال،ماجراجویی،هجو،طنز،نوحه و مرثیه سرایی از ویژگی های شعری اوست.

در اواخر عمر نابینا شد و در نهایت فقر از دنیا رفت و در کنار "امامزاده ابراهیم" در بهبهان او را به خاک سپردند که به مرور زمان سنگ قبر او نیز از بین رفت.

اشعار ملیحی به زبان بهبهانی و لری سروده است و به همین دلیل او را "پدر شعر محلی بهبهان" نامیده اند.

دو نوحه معروف "عباس علمدار" و "حیف از علی اکبر" او که در ایام محرم مرتب در بهبهان بصورت "سه سنگ" خوانده میشود شهرت بسیار دارد.

در رابطه با "سه سنگ" برای کسانی که نمیدونن چیه بعدا توضیح میدم.

مجموعه اشعار این شاعر توانا توسط "استاد خیرالله محمدیان" جمع آوری شده و زیر چاپ میباشد.

حاشا

یار با ما چه جفاها میکُ

دلمش برده و حاشا میکُ

ا کف پاش مشی مرزنگم

اوسه که چشم مه پاسا میکُ

خال سوزی سر کچّی کُفته

که تمنا ا پس شا میکُ

بچ و زلفی که ا یی دو نه سوان

یه دِدَن خدمت کاکا میکُ

سرخی پای نه ا رنگ حنان

خین می رخته و حاشا میکُ

قولکیش داده ا ما تا بنشیم

میده یا شور ا دادا میکُ

هرچی میشم و مییم و میشگم

برگکاش هی ا مه بالا میکُ

چشمشی دس ا خنجر برده

"شوقی" هم شسه تماشا میکُ

این از این شعر اما یکی دیگر از اشعار" شوقی" که با حادثه ای بسیار عجیب همراه بوده شعری است که در ایام محرم خوانده شده است به اسم"نخل امامزاده" .این دو بیت رو بخونین و بعد توضیحات زیرشم حتما بخونید.

نخل امامزاده

موُ امومزاده چه بیعاریه تو

اِی نه پیش رخ دلدار تو خَل وُمبیده

پیش ریشت تو ندیته که پیشت سوزی

اِی نه مثل دل "شوقی" تو بلل ومبیده

اینایی که مینویسم رو هم من شنیدم و اگر کسی توضیحات کاملتری داره لطفا به من هم خبر بده:

گویا با خوندن این شعر در روز عاشورای چندین سال قبل در "امامزاده شاه میر عالی حسین" که در حیاط آن نخل تناوری بوده و مضمون آن این است که :نخل امامزاده هرکس جای تو بود در عزای سرورش حسین"ع" در این روز عزیز کمر خم میکرد و اینگونه محکم نمی ایستاد.

بعد از خوندن این شعر چیزی مثل یک معجزه رخ میدهد و میگن با این شعر نخل امامزاده که سالها پا بر جا بوده کمر خم کرده و ...... 

در هر حال امیدوارم توضیحات بیشترشو اگه کسی میدونه به من هم بگه.

امیدوارم از این شعر هم خوشتون اومده باشه.به امید دیار تا....

شرمنده که خیلی وقت نبودم.

ولی قراره سوم خردادماه به همت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی بهبهان "نخستین همایش شعر بومی استان خوزستان" در "تالار ارشاد" برگزار بشه.

منم از طرف استاد آصفی قراره تو این همایش شرکت کنم.

دبیر جشنواره هم یکی از بهترین شعرای شهرمون و یکی از بهترین معلمیان دبیرستان های بهبهان "آقای خیرالله محمدیان" هست.

فعلا هم درگیر کارای این همایش و تایپ شعر و .... هستم.برا همین نتونستم یه مدتی وبلاگ رو به روز کنم.

شرمنده ولی...

منتظر خبرهای خوبی از این مراسم باشید.

موفق و پیروز باشید.

سلام به همه دوستان عزیز و گرامی یه شعر براتون آماده کردم به اسم حروم توشه!!!!

شعرش خیلی باحاله وقتی که خوندید خودتون متوجه میشید.

این هم اولین شعری که قولشو رو بهتون داده بودم.

امیدوارم خوش باشید...

يه شعر ميخوام بنويسم که هر غير بهبهاني بتونه بخونش ديوونه بهبهان ميشه و هوس ميکنه برا يه بار هم شده به شهر قشنگ ما بياد و خوش بگذرونه.بهبهانی هایی هم که خارج از شهرن و با این حال و هوا آشنان که دیگه جای خود داره.

اين شعر تماما بيانگر احساس واقعي شاعر(آقای آصفی) نسبت به بهبهانه...

براي سهولت خوندن شعر اومدم و کل شعر رو علامت گذاري کردم تا راحت باشين.زمام ما بازيهامون شده بود منچ و آتاري و از اين جور بازي ها اما تو اين شعر هم بازيهاي محلي اون موقع رو تعريف کرده و هم ......خودتون تا آخرشو بخونين متوجه ميشين.

اميدوارم خوشتون بياد:

بنازم به بهبهو.....

بَسکي مَسِش کِردِه مِه هَم نو وُ هم اُو بِهبُهو       به اندازه اي بهبهان من را مست و بيقرار کرده است

شُو که خُوسيدَم مِبينَم تا صبي خُو بهبهو            که وقتي ميخوابم تا صبح فقط خواب بهبهان را ميبينم

دِل جِلا مَره خيار سرد و ترنج و نارِکِي           خيار و ترنج و انار بهبهان به دل شادي و نشاط ميبخشد

خَش خُورِن مَلپينه و بُنگونِ تَهلُو بهبهو             و ميوه هاي بهبهان بسيار خوشمزه و دلچسب است

اَي که يَه ما بِهبهو وِيسادِه وُمبَه مثل توپ    اگر براي يک ماه در بهبهان زندگي کني قوي و سرحال ميشوي

ديمِ هر طبعي مِسازِه جونِ خوُت اُو بهبهو      چون آب و هواي بهبهان با هر طبعي سازگار است

مُوسِم گرما پِسينا ميزه هر جا فِرِّ فِر             در ايام تابستان هر کجا بوي خوب تربچه و

بو خِشِ تُربيزِه وُ اُوگوشتِ تَنگُو بهبهو            آبگوشت(دیزی!!!) به مشام ميرسد...

هر کجا ميشَه يِکي يَي بِهترندي مَلّه هاش         کوچه پس کوچه هاي بهبهان يکي از يکي زيباتر و بهترند

سَدّه و شافرض تا وِر طِرفِ گَندُو بهبهو           هر جاي بهبهان را که ببینی يکي از يکي زيباتر است

اَي ميتِت دِنيا ببينه باد خَش بي وِر وِشات        اگر ميخواهي هواي خوب به مشامت برسد

شو اوشي زير چراغِي پُل سَغلُو بهبهو           شب برو و زير چراغ هاي پل ساخلو بهبهان بنشين.

بابِتِ ماس و پنير و روغِه و صد چي دگه          به خاطر ماست و پنير و روغن محلي بهبهان

مردم هُمسادِه دِر ميشِن ا پرتو بهبهو                مردم شهر هاي اطراف بهبهان از اين نعمات استفاده ميکنند

زهر اَي مُل شهر خوُم بو بَهزِ چي شهرِي دِگِن       من زهر بهبهان را با چیز شهر دیگری عوض نمیکنم

مرغ بِريونَم نِمي جِي نون و دوشُو بهبهو        و حتي من مرغ بريان را با نان و شيره خرماي بهبهان عوض نميکنم

اين دوبيت معرفي بازي هاي محلي بهبهان است و نام محلي آن را براي معني شعر به کار ميبرم:

کُربونِ اَسبَي چِرَنگ و دوک و بُقي بُوزياش       قربان اسبي چه رنگ و دوک و بقيه بازيهاي محلي بهبهان بروم

کُر نِچي،تي تي و هم بيل بيلِ مَهزُو بهبهو          تازه اين بازي ها نسبت به تي تي و بيل بيل مهزو اصلا به حساب نمي آيند

فِنگِليس گايَي،اَ مِي بي،گَرگِرَي،گُل تَنگِکي    از بازيهاي ديگر بهبهان فنگليس گايي!!ا مي بي!!گر گري،گل تنگکي!!!

شالِ کوُ و مرد سَلّوري و جُو جُو بهبهو       شال کو،مرد سلوري و جو جو است!!!!!

خَردِنيش هِه جونِ خُوت ظُهرِ زِمِسّو ديمِ نو  ظهر زمستان خوردن سبزي و شيره خرماي بهبهان زير آفتاب زمستاني

سُوزي و دوشُو ته سيني صاف اَفتُو بهبهو           واقعا لذت بخش و دلچسب است.

زير بار منت هيشکَس نميشن مَردُمِي     مردم بهبهان به زير بار منت هيچ کسي نميروند

خواه دولتمند و خواه حمالّ و تينتُو بهبهو         چه ثروتمند يا حمال يا ...... باشند

اَيکِه دِنيا دِر بِشَم يادم نميشو شهر خُوم       اگر از اين دنيا بروم محال است شهرم را فراموش کنم

هر کجا بم آخري هشتم گرو نُه بهبهو         و به قول معروف هر کجا بروم آخر به همينجا وابسته هستم.

تا که تعريفم که سي يَنکي غِريبِي وضع شهر   تا اوضاع و هحوال شهر را براي عده اي غريبه تعريف کردم

يه دِفِينَم دي گِرُفتِن هَمِشُو تُو بهبهو         ناگهان متوجه شدم همگي براي ديدن بهبهان بي قرار شدند...

تقي آصفي مرداد ماه 1350

فقط شرمنده که بعضی جاهاش به هم ریخته بود.

ایشالا درستش میکنم.

موفق باشید